fbpx

Tamara

Mijn naam is Tamara, 33 jaar. Ik ben 27 weken zwanger van mijn tweede kind. Deze keer is alles anders.

Waar ik bij de eerste zwangerschap overal zo doorheen floot, krijg ik nu met allerlei zaken te maken waar ik niet op voorbereid was. Zaken waar ik me ook onmogelijk op voor had kunnen bereiden.

Ik werk in een winkel waar ik dagelijks contact heb met klanten. Waar ik mensen vriendelijk een hand geef en mezelf voorstel. Waar ik mobiele telefoons van mensen aan pak en ze probeer te helpen met al hun vragen hierover. Waar ik mensen weer een hand geef wanneer ze de winkel verlaten. Waar ik computers deel met collega’s, en ze knuffels geef omdat ze jarig zijn. Maar nu niet meer, want nu is alles anders.

Waar ik tot 2 weken geleden een perfecte balans had tussen er voor mijn gezin zijn, werken, sociale contacten onderhouden en sporten, is dat nu allemaal overhoop gegooid. Ik besef me nu pas wat een heerlijk gewoontedier ik eigenlijk was. Een routine of vast ritme (misschien zelfs een beetje een sleur te noemen) is in feite zo slecht nog niet. Maar je weet pas wat je mist, als je het niet meer hebt.

Hoe nu verder? Geen handen meer schudden, geen telefoons meer aanpakken, geen sociale contacten meer, niet meer sporten. Zelfs controles bij de verloskundige gaan voortaan veelal telefonisch, alleen als het echt hoognodig is krijg je even een snelle persoonlijke check zodat je daarna ook snel weer buiten kan staan. Alleen, zonder partner of kind erbij.

Het houdt me allemaal erg bezig. Hoe lang gaat dit nog allemaal duren? Wat nou als oma straks niet mag knuffelen met haar kleinzoon? Wat nou als ik besmet raak en er niet goed doorheen kom? Wat krijgt mijn ongeboren kind hier allemaal van mee? Wat nou als ik niet in het ziekenhuis kan bevallen door drukte? Niemand heeft er een eenduidig antwoord op.

Uiteindelijk is het wat het is en gaat angst en onzekerheid mij er niet doorheen helpen. Het enige juiste wat ik kan doen is positief blijven en alle voorzorgsmaatregelen goed in acht nemen. Ik ben inmiddels tot het punt gekomen dat ik het meer los kan laten. Ik geniet van de extra tijd met mijn gezin, en de “rust” die dit met zich meebrengt. Ik geniet van de extra avondjes op de bank i.p.v. de druk te voelen nog van alles te “moeten” doen. Misschien is dit juist wel het moment om met zijn allen te vertragen en een pas op de plaats te maken. We kunnen tenslotte even niet anders. Dus laten we er samen maar het beste van maken.