fbpx

Leonie

Hallo….. mijn naam is Leonie Megens, 31 jaar en trotse mama van twee dochters. Onze oudste dochter Sophie (1) en ons prille geluk, dochter Feline die geboren is op 4-3-2020. In het dagelijks leven ben ik werkzaam als Receptioniste/Telefoniste voor 32 uur. Het is een druk leven wat wij hebben als gezin, wel een heel leuk leven waar we hard voor werken en trots op zijn. Naast het moederschap hou ik van sport om even tot mijzelf te komen en ook fit te blijven. Ook een passie voor koken, en gezonde gerechten uitproberen. Jammi. Reizen doen we graag, en onze dochter Sophie heeft al wat moois gezien van de wereld. Later als ze ouder zijn gaan we met hun terug naar Curaçao, kijken waar papa en mama 3 jaar hebben gewoond. 

Op het moment heb ik nog zwangerschapsverlof voor onze dochter Feline. We zijn erg blij met haar geboorte, zo welkom, zo klein en gelukkig helemaal gezond. Na een turbo bevalling thuis, is de kraamweek toch anders verlopen. De kraamzorg gaf geen hand, de verloskundige deed de bezoeken vooral telefonisch en bij nood kon ze nog een keer langskomen. Dit allemaal omtrent het coronavirus waar heel Nederland, inclusief ikzelf middenin zit. Het consultatiebureau de afspraken worden verzet en het bureau is verplaatst, ik mag nu alleen echt met Feline komen zonder iemand mee te nemen. Waarbij we met onze dochter Sophie, samen gingen als gezin, kan dit nu niet meer. Harde realiteit, harde maatregelen. 

Ook ik als trotse mama heb zorgen, echter niet om mijn dochters, hun gezondheid en dat van onszelf is gelukkig goed en we zijn fit. Echter wel, om mijn kraamtijd, om mijn gevoel…..Het gevoel je pasgeboren kind te willen showen aan de wereld, aan je familie, vrienden en buurt… hoe ga je daar nu mee om? Dit is erg lastig en dubbel gezien de corona. Momenteel laten wij wel mensen op bezoek komen indien ze zelf ook in goede gezondheid zijn. Je merkt dat veel mensen afbellen en nog geen afspraak gemaakt hebben. Dit maakt mij verdrietig. De situatie maakt mij verdrietig. Regelmatig voel ik me down, ik weet niet wat ik met mijn gevoel moet doen. Het hier opschrijven helpt in ieder geval wel. Het is geen reden tot klagen, dat doe ik niet snel. Het is een reden om ook mijn stem te laten horen in deze lastige tijd. Je wilt je familie, vrienden knuffelen en om de hals vliegen. Het voelt oneerlijk. Mensen zeggen we halen het in, we komen later. Deze tijd, mijn zwangerschapsverlof heb ik maar een keer met mijn dochter, dat kun je niet inhalen, dat is nu. Af en toe laat ik een traan gaan over mijn wangen…veeg het weer weg en ga door voor mijn gezin. Creatief omgaan met de situatie, kraamvisite via skype doen we zo nu en dan. Toch probeer ik het positieve ervan in te zien, dat we gezond zijn en gezegend zijn met twee gezonde dochters. Hopelijk kunnen we snel weer kraambezoek ontvangen en onze mooie dochter laten zien. 

Liefs, trotse mama van twee dochters